தீராப் பெருவெளி

இன்று மழைப்பாடல் வாசித்து முடித்தேன். வெண்முரசு வாசகர்கள் அனைவரும் பாண்டவர்களின் மறைவுக்கு கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருக்கும் இத்தருணத்தில் நான் பாண்டுவின் மரணத்திற்கு கண்ணீர் விடுகிறேன்.

தவளைகளின் இறைஞ்சல் போல என் மனம் முழுக்க நாவலின் பல்வேறு தருணங்கள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

உண்மையாகவே இந்நாவல் என்னை உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்று அப்படியே சிதறடித்து விட்டது. எவ்வளவு வாழ்க்கைகள், நிகழ்வுகள், உச்சங்கள், சரிவுகள், பிறப்புகள், இறப்புகள், நிலகாட்சிகள்.

பாத்திர படைப்புகளை கருப்பு வெள்ளை என்று பகுக்காமல் சாம்பல் பகுதியின் வெவ்வேறு அழுத்தங்களில் உள்ளதால் அனைத்தையும் மிக நெருக்கமாக உணரமுடிகிறது.

பாலைநில போர்வீரன் சகுனி தன் தமக்கைகாக நெகிழும் போதும் பீஷ்மரை கட்டிப்பிடித்து கண்ணீர் விடும் போதும் அப்பாலை நிலத்தில் ஊரும் ஒற்றை கிணற்றை கண்டேன்.

குந்தியின் அறிமுக காட்சியே அபாரம். யாதவ பெண்ணிலிருந்து அரசியாக, கணவனுக்கு தாயாக, மதியூகியாக அவளின் பாத்திரப்படைப்பு பிரம்மிக்க வைக்கிறது.

அவள் தன் இடம் உணர்ந்து அதை தக்கவைத்து கொள்ளவே முதலில் விழைகிறாள். ஆனால், எதிர்பாராமல் தேவயானியின் மணிமுடி சூடி அமர்கையில் அதிகாரத்தின் ருசி அறிகிறாள். அத்தருணத்தை வகுத்த ஊழினை வாழ்த்துவோம்!

திருதிராஷ்டிரன் மூர்க்கமும் அன்பும் ததும்பும் ஒரு குழந்தையாகவே உள்ளான். தம்பிகளிடம் நெகிழ்வு, இசையுடன் அவனது நெருக்கம் , தீர்கசயாமருடனான உறவு, பிறந்த மைந்தனுக்கு கண் உள்ளதா என்று அவன் கேட்பது என அனைத்தும் அவன் கதாபாத்திரத்தின் அனைத்து கோணங்களையும் காட்டுகிறது.

குழந்தை பிறப்புகள் அனைத்தும் மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. குறிப்பாக துரியோதனன் பிறப்பும், அதற்கு முன்பாக சகுனியுடன் பகடையாடும் கலியின் உருவம் வரும் காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டியவை.

அர்ஜுனன் பிறப்பது ஒரு மாபெரும் கனவு. உங்கள் அனைத்து பயணங்களும் அனுபவங்களும் வெண்முரசு எழுத்துவதற்காகவே ஊழால் விதிக்கப்பட்டன போலும்.

விதுரன், சகுனி, குந்தி, சத்யவதி போன்ற மதியூகிகள் ஆடும் அரசியல் விளையாட்டை விட பாண்டுவின் திருதிராஷ்டிரனின் அம்பிகையின் நெகிழ்வு தருணங்களே மனதிற்கு நெருக்கமாக உள்ளது. அனைத்து அறிவுகளுக்கு மேல் அந்த உணர்ச்சி மட்டும் நேரடியாக அகத்தின் ஆழத்தை தொடுகிறது. அல்லது நான் அப்படி கற்பித்து கொள்கிறேனா?

கங்கையின் ஆழத்தில் ஊரும் மண்மகள் சீதையின் கண்ணீர், ஆறுமுகனை வழிபடும் பாண்டு போன்ற புராணங்கள் தக்க இடத்தில் அமைவதனால் அதன் அழுத்தம் கூடுகிறது. எவ்வளவு பெரிய படிம களஞ்சியத்திருக்கு நடுவே நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற வியப்பு தான் ஏற்பட்டது.

காலம் ஒரு பெரிய சுழியாக நிகழ்ந்த வற்றை மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொண்டே தான் இருக்கிறது. இந்நாவலில் வரும் பாத்திரங்கள் அனைத்திற்கும் தத்தம் சாயலில் ஒரு புராண கதாபாத்திரம் உள்ளது. ஒரு சூத கதை உள்ளது. ஆனாலும் மீள மீள நிகழ்ந்துகொண்டே தான் இருக்கிறது.நூறாண்டு காணாத பெரு மழை பெய்து

மாபெரும் வெள்ளம் வந்து நகரை மூழ்கடிக்க ஆரம்பித்த நாவலின் அரசியல் ஆட்டம் அந்நகரம் தகிக்கும் கோடையில் வாட பாண்டுவின் மரணத்தில் முடிகிறது. ஆம் களத்தில் சில காய்கள் நீக்கப்ப்டுகின்றன. புதிய காய்கள் விரைவில் அவ்விடத்தை பிடித்துக்கொள்ளும். தவளைகள் இந்திரனிடமும் வருணனிடமும் இறைஞ்சுவது மழைக்காக மட்டுமல்ல!

தங்கள்

கிஷோர் குமார்.

June 10, 2020

உறை குருதி

உறை குருதி

சுடுகாட்டு சாம்பல் மேட்டின் மேல் மெல்ல ஊர்ந்தது ஓர் நச்சரவம்.

பத்தி விரித்து சூழ நோக்கி பிளநா நீட்டி காற்றில் ஹிஸ்ஸிட்டு நீளுடல் சுருட்டி அமைந்தது.

அணைந்த சிதைக்குள் உறையும் கதுப்பில் உடல் வெம்மை கூட்டியது.

ஏனெனில் அரவங்கள் கோல்டு-ப்லடட்.

வெதுப்பில் கண் சொக்க ஓர் அசைவை உணர்ந்தது.

சாம்பல் புகை சுற்றி படர எழுந்தமர்ந்தது ஓர் உடல்.

தன் சிறுமணி மூளைக்குள் உயிர்வாழ்திரவம் சுரக்க அவ்வுடலின் கழுத்து நாகத்தை சுருண்டு இறுக்கியது நச்சரவம்.

கை நாகங்களும் கால் நாகங்களும் மேல், கீழ், கிடை என அளைந்தடங்கியது.

உடல் இறுக்கம் தளர தன் இறுக்கம் தளர்த்தி சுற்றி விழியொட்டியது.

அனைத்து சிதை மேலும் உடல் தூக்கி பார்த்து மீண்டும் படுத்தன நிழலிருள் உருவங்கள்.

நாம் மட்டும் கோல்டு-ப்லடட் இல்லை போலும் என தன் உடல் சுருட்டி நிலை மீண்டு வெதுவெதுப்பான இரத்த ஊறலை கேட்டது.

***

May 21, 2020

வெண்முரசு - களிற்றியானை நிரை : சிறு குறிப்பு

களிற்றியானை நிரை : தொல்நகரின் எழுச்சி.

வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் 24 ஆவது நாவலான களிற்றியானை நிரை அஸ்தினபுரியின் எழுச்சியை காட்டுகிறது.

ஆதன் என்ற தென்குமரி நிலத்தவன் 'அஸ்தினபுரி' என்ற சொல்லின் ஆணையால் தன்னகர் நீங்கி செல்கிறான். அவன் மட்டும் அல்ல அனைத்து திசைகளிலும் அஸ்தினபுரி மக்களை அழைக்கிறது. அஸ்தினபுரியின் தொல்குடிகள் நகர் நீங்குகிறது. ஆள் அரவமே இல்லாத நிலையில் அனைத்து நீர்க்கடன்களையும் முடித்து யுதிஷ்டிரன் நகர் புகுகிறார்.

சம்வகை, சுரேசர், யுயுத்சு சேர்ந்து நகரை மீட்கிறார்கள்.

உறுபசி - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்: சிறு குறிப்பு.

உறுபசி - கல்பொருசிறுநுரை

சம்பதின் மறைவிற்கு பிறகு அவனது நண்பர்கள் வழியே சிதறிய நினைவுகளாக அவனது வாழ்வு சொல்லப்படுகிறது.

அழகர், ராமதுரை, மாரியப்பன், யாழினி, ஜெயந்தி இவர்கள் ஐவரும் கண்ட சம்பத் தன்னை ஒரே நேரத்தில் ஈர்க்கவும், விலக்கவும், வெறுக்கவும் செய்பவனாக உள்ளான். செடிகளை விற்க மறுப்பவன், தீப்பெட்டி தீக்குச்சிகளை விரும்புபவன், சதா சிந்தனை செய்பவன் போன்ற வித்யாசமான குணங்களை கொண்டவன்.

தன்னை ஒரு கள்ளிச்செடி என்றும் அணைப்பவர்களை காயப்படுத்துவேன் என்றும் நினைக்கிறான்.

பலகோடி நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் வானில் ஒரு எரிக்கல் போல் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்து அணைகிறான். தீக்குச்சி போல் எரிந்து முடிகிறான். கல்பொருசிறுநுரை போல் பொங்கி அமிழ்கிறான்.

இடக்கை - எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் : நாவலனுபவம்

தானே உலரும் கண்ணீர்

எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் இடக்கை நாவல்

சமூகத்தின் கடைக்கோடி மனிதர்களையும், அதிகாரத்தால் அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்களையும் பற்றி தமிழ் இலக்கியம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டு வந்துள்ளது.

இக்கருவை வரலாற்றுக் காலத்தில் வைத்து ஆராய்கிறது ராமகிருஷ்ணனின் இடக்கை நாவல். அத்தோடு மட்டும் இந்நாவலைக் குறுக்கிக்கொள்ள முடியாதபடி வாசிப்பால் விரித்தெடுக்க வேண்டிய பலதளங்களையும் இந்நாவல் தொட்டுச் சென்றுள்ளது.

விரியும் விதைகள் - கடிதம்

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

தினமும் கதைகள் வெளியாவதால் அவற்றிக்கு இடையே உள்ள தொடர்புகளை, பொதுத்தன்மைகளை தான் மனம் தானாக தேடுகிறது. அதுபோல, நேற்று இரவு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

வெளியான கதைகளில் வரும் ஒயரால் கூடு கட்டும் குருவி(குருவி), மின் கம்பியில் விடபிடியாய் கிறங்கி கிடக்கும் மலைப்பாம்பு(லூப்), ஊருக்குள் நுழைந்து மனிதர்களோடு சேர்ந்து குடிக்கும் குரங்கு(இடம்), மலைச்சாலையில் டீசல் முகர்ந்து நிற்க்கும் யானைகள்(அங்கி) என்று வரும் விலங்குகள் மனித நவீன நாகரீகத்திற்குள் நுழைகின்றன. இப்பட்டியலில் வீட்டிற்குள் நுழையும் ‘ஆனையில்லா!’ யானையையும் சேர்க்கலாம்.

இவை ஏன் இங்கு வருகின்றன?கூடுகட்ட நார்கள் கிடைக்கவில்லையா குருவிக்கு? அவ்வளவு அழுத்தமாக, மின் கம்பியை விட்டு ஏன் செல்ல மறுக்கிறது அந்த மலைப்பாம்பு? ஊருக்குள் நுழைந்தத்திற்கு அந்த குரங்கு கூறும் காரணம் என்ன?

இவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை (பாம்பு, குரங்கு) மனிதன் முதல் விலக்கவே பார்க்கிறான். பின்னர் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

அந்த விலங்குகள் தன் இனத்தின் இயல்பை மீறி வேறொன்றிக்குள் வருகின்றன. தங்களை Adapt செய்து கொள்கின்றன.ஒயரால் தன் கூட்டை கட்டிய குருவி நாளை அலைபேசி டவரில் தன் வீட்டை கட்டினாலும் கட்டும் போலும்!

“வாழ்வை சித்தரிப்பது அல்ல என் கதைகள், அவற்றின் அடிப்படையை ஆராய்வது” என்று நீங்கள் கூறியுள்ளீர்கள். அவை மனித வாழ்வையும் கடந்ததாக எனக்கு படுகிறது. உங்கள் கதைகள் எண்ண எண்ண விரியும் விதைகளாக உள்ளது.

தங்கள்,

கிஷோர் குமார்.

திருச்சி.

மலைகளின் உரையாடல் [சிறுகதை] - கடிதம்

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

மலைகளின் உரையாடல் [சிறுகதை]

‘மலைகளின் உரையாடல்’ வாசித்தேன். கதையின் களம் ‘குருவி’ சிறுகதையின் தொடர்ச்சியாக இருந்தாலும் இதன் கரு ‘விசும்பு’ கதையின் நீட்சியாக எனக்கு படுகிறது.

ஒரு சிறு பறவைக்கும் மற்ற உயிரினங்களுக்குமான தொடர்பை விசும்பு பேசுகிறது. (ஒரு பறவை இனத்தின் திசை மாற்றம், மற்ற பறவைகளின் திசையை பாதிக்கிறது, மீன்களும் திசை மாறி பயணிக்கிறன.)அறிவியலின் எல்லைகளையும் கூறுகிறது.

மலைகளின் உரையாடல் இயற்கையின் அஃறிணைகளுக்கு இடையேயான தொடர்பை கூறுகிறது. ஒரு குருவி கட்டிய கூட்டில் மனிதன் மின்சாரம் செலுத்தும் போது எவ்வித எதிர்வினைகளும் இல்லை. ஆனால் அக்கூடு வானின் மின்னைலுக்கு பதிலுரைகிறது. இடி முழக்கம், மலைகளுடன் உரையாடுகிறது. வான் மின்னல், குருவி கூட்டுடன் உரையாடுகிறது. இடியும் மின்னலும் மேகங்களின் உரையாடலில் பிறக்கிறது.

அக்குருவி கூட்டினை போலவே ஒரு மாபெரும் இயற்கையின் பின்னலை, ஒரு ஓயாத உரையாடலை இக்கதை உணர்ந்துகிறது.மிக அற்புதமான கதை.

ஒரு சிறுகதையை வாசித்து முடித்து பின்னர் அதன் தலைப்பை பார்ப்பது ஒரு அனுபவத்தை தரும். ஆனால் இக்கதையின் தலைப்பு ஒரு பெரும் விரிவை நோக்கி செல்லாமல் உள்ளதாக படுகிறது. விசும்பை போலவே கதை ஒரு பரந்த தரிசனத்தை கொடுத்தாலும், இதன் தலைப்பு ‘மலைகளுக்கு இடையேயான உரையாடலை’ மட்டும் குறிப்பிட்டு குறுகுகிறது. மறுவாசிப்புகளில் அதன் பிடி கிடைக்கலாம்.

தங்கள்,

கிஷோர் குமார்.

திருச்சி.

ஜெயமோகன் சிறுகதைகள் - கடிதம்

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

இன்று ஒரு அருமையான ஞாயிறு. காலை தளத்தை பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மற்றுமொரு ஒளசெபச்சன் கதை. கைமுக்கு பற்றி பேச ஆரம்பித்து – திருடர்கள் – போலீஸ்கள் – மாணவர்கள் – என பல்வேறு தளங்களை நோக்கி நகர்ந்து மீண்டும் கைமுக்கில் ஒரு திருப்பதுடன் முடித்துள்ளீர்கள். எவ்வளவு பெயர்கள் Dostoyevsky முதல் சுந்தரராமசாமி வரை.

ஒளசெபச்சன் வரிசை கதைகளை வாசிக்கும் போது ஒன்று தோன்றுகிறது. ஒரு வீடியோவில் இருவர் அவரவர் வீட்டு மொட்டை மாடியிலிருந்தே tennis விளையாடுவார்கள். அதுபோல, நீங்கள் நாகர்கோவிலில் இருந்து கதையின் வரிகளாக பந்தை அடிக்கிறீர்கள், நாங்கள் தடுமாறி அதை திருப்பிடிக்கிறோம். அடுத்த வரி எதிர்பாரத ஒரு வேகமாக வருகிறது, நாங்கள் அதை நோக்கி ஓடுகிறோம். ‘ஆகா, மாட்னாங்கடா!’ என்று முகம் முழுக்க புன்னகையுடன் நீங்கள் கதை எழுதுவது இங்கே தெரிகிறது.

பிறகு, படிக்காமல் விட்ட மாயப்பொன், உலகெலாம் கதைகளை படித்தேன். ஒன்று நிலவே கீழிறங்கி, கடுவனும் காட்டை விட்டு நேசயன்னை நோக்கி வரும் கதை. உலகம் அவனை நோக்கி குவிகிறது. மற்றொன்று தன் எமனை நேருக்கு நேர் எதிர் கொண்டதால் உலகம் நோக்கி விரியும் கதை. இரண்டுமே அற்புதமானவை.

வாசித்து முடித்து வெளியே வந்தால் மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது. திருச்சி மிகவும் வெப்பமான மாவட்டம். அதில் இந்த கோடை மழை ஒரு வரப்பிரசாதம். வான் சிற்றலை. பால்கணியில் அமர்ந்து உங்கள் கதைகளை மழையில் அசை போடும் அருமையான அனுபவத்தை தந்தமைக்கு நன்றி.

தங்கள்

கிஷோர் குமார்

***

அன்புள்ள கிஷோர்,

உண்மையில் ஒரு கதை இன்னொரு கதையை உருவாக்கும். இதை பெரும் படைப்பாளிகள் பலர் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள். ஒரு கதைவழியாக ஓர் உயரத்திற்குச் சென்றபின் மேலும் மேலும் செல்லமுடியும். உலகின் சில ஆசிரியர்களின் மகத்தான கதைகள் ஓரிரு நாளில் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டவை. குறிப்பாக பால்ஸாக் அப்படி நிறைய எழுதியிருக்கிறார். அது ஒரே வைரத்தை திருப்பித்திருப்பி முடிவில்லாது பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல

ஜெ